تمكى ) كه از پيشتازان مبارزهء سياسى و اجتماعى در افغانستان بودند آشنا مىشود . گاهى در بعضى از مسافرخانه‌هاى مشهد با اين دو شهيد بزرگوار اطاق كرايه كرده و نوار تكثير مىكردند . بازگشت به وطن و فعاليت‌هاى اجتماعى و انقلابى استاد سيد محمدعلى احمدى پس از دو سال تحصيل و فعاليت‌هاى انقلابى در مشهد مقدس به قصد آوردن خانواده به كشور باز مىگردد . در وقت ورود به منطقه متوجه مىشود كه پدرش به رحمت حق رفته است . مسأله رحلت پدر و نيز تشكيل خانواده باعث مىشود كه استاد نتواند به ايران بازگردد . با پيشنهاد مردم منطقه ، مدت دوسال ملاى مكتبى آنجارا عهده دار مىشود . در اين مدت آقاى احمدى با پيگيرى انقلاب اسلامى ايران از طريق راديو ، اخبار اين رويداد عظيم معاصر را براى مردم باز گو مىنمود . وى مىگويد اينقدر پيگير اخبار سياسى بودم و اوضاع را رصد مىكردم كه به يك تحليلگر تبديل شده بودم ، طلابى كه از ايران مىآمدند و اخبار انقلاب را مىگفتند ، براى من تازگى نداشت . استاد در بخشى از اين خاطرهء خود مىگويد : « وقتى مرحوم امام به ايران آمد و انقلاب اسلامى پيروز شد و امام مريض شد و در بيمارستان قلب تهران بسترى شد ، تعداد زيادى از مردم منطقه از جمله خانوادهء خود ما همه روزه بوديم به خاطر سلامتى مرحوم امام ، و زمانى هم كه مرحوم امام ، قبل از اين از پاريس برگشتند ، ما بر جان امام احساس خطر مىكرديم و مردم روزهء نذرى مىگرفتند براى سلامتى امام » . ايشان در ادامهء اين خاطرهء زيبا ، از عشق و شور مردم مؤمن و مخلص نسبت به اسلام و امام خمينى ( ره ) چنين مىگويد : « هنگام آمدن امام به تهران حس ما اين بود كه ممكن است براى امام خطرى پيش بيايد ، بخصوص كه بختيار هم تهديد كرده بود و ما بخاطر سلامتى امام كه مشكلى برايش پيش نيايد در مسجد نشستيم و تصميم گرفتيم كه نذرى نموده و مراسم روضه‌اى را برگزار نموده و براى سلامتى